Douglas Preston, Lincoln Child „Księga umarłych”

Przebrnęłam przez „Księgę umarłych” kończącą trylogię o Pendergraście. Jestem rozczarowana totalnie. I już piszę dlaczego:
- dopiero w tej książce autorzy raczyli czytelnika powiadomić, że była jakaś trylogia;
- rzeczy najbardziej przerażające i tak nie zostały opisane, acz tylko skwitowane: „Błagam. Proszę mnie o to nie pytać.” (s. 363), czyli autorom zabrakło fantazji i wyobraźni by opisać zgrozę;
- sama „zbrodnia doskonała” była wyjęta niczym z kreskówek dla dziewczyn typu „Odlotowe agentki” – lasery krzywdzące nie tylko ludzi uwięzionych, ale także ludzi oglądających transmisję;
- „geniusz zbrodni” został zaszczuty przez naturszczyka;
- ucieczka z więzienia – nierealna, prawie jak plany Egona Olsena.
Dno, dno i jeszcze raz dno. Dobrych utrzymano przy życiu, zły – skończył wybuchowo. A miłość rządzi światem. To jest dobre tylko i wyłącznie do pociągu i tylko interRegio, bo wówczas niewygody podróży rekompensują niewygody lektury.
Nigdy więcej książek tego duetu.
Moja ocena: 3

Douglas Preston, Lincoln Child „Siarka”, „Taniec śmierci”

„Siarka” zapowiadała się niesamowicie, ale tak się zastanawiam, jakie to stropy są nędzne w drogich apartamentach nowojorskich, że przecieka przez nie tłuszcz? Ja rozumiem kwas w „Obcym” przeżerający metalowe części i wszystko inne, ale ludzki tłuszcz przeciekający przez sufit? Te sufity są z gipsu czy co? Nadmierne efekciarstwo, niedokończona historia to jakby apel autorów: „Kupcie nasz kolejny produkt, kupcie! A dowiecie się więcej!” Jedna niedokończona historia może być, ale jeśli robi się z tego jakaś saga, to ja przepraszam bardzo, ale wolę już swojego Manna i jego „Wyznania hochsztaplera Feliksa Krulla” – tam przynajmniej pomimo rozwlekłości typowej dla tej epoki, jest w utworze jakiś sens i myśl przewodnia.
W „Siarce” mamy obiecujące morderstwa, a rozwiązanie jest banalne, tak banalne, aby amerykański czytelnik to przełknął i nie podejrzewał światowego spisku. Do tego bezczelnie kradną bohatera powieści Williama Collinsa z „Damy w bieli”. Poza tym jak ładnie się asekurują odcinając się w „Podziękowaniach” od dwóch wykreowanych przez siebie bohaterów: „błędnych interpretacji Pisma świętego przeprowadzonych przez Wayne’a P. Bucka oraz od nieprawidłowego stosowania zasady złotej proporcji przez profesora von Mencka”. Czytelnik zaczyna lekturę z nastawieniem, że (za przeproszeniem) ci panowie są be.
Moja ocena: 3

* * *

„Taniec śmierci” ciągnie wątek, a do tego autorzy postanowili odnieść się do sprawdzonych wzorców: geniusz dobra kontra geniusz zła. Pendergrast kontra jego baaardzo zły brat. Ja tego nie kupuję. Jedyny dobry moment, który mógłby liczyć się na plus, gdy ginie jedna z ofiar „złego” Pendergrasta i tak jest później sknocony. Same zaś morderstwa… och to takie trywialne, że aż mnie mdli. Nie zdradzę dlaczego, ale podsunę wskazówkę: pragnienie także trzeba umieć przedstawić. Czy to pragnienie zemsty, zdominowania ludzkości czy też posiadania niewyobrażalnej kasy. Przewidywalność coraz częściej gości w książkach duetu. Jeśli przeczytacie „Siarkę”, będziecie wiedzieć co jest nie tak z jednym z bohaterów „Tańca śmierci” i to już jest po prostu żenujące.
Moja ocena: 3

Douglas Preston, Lincoln Child „Gabinet osobliwości”, „Martwa natura z krukami”

„Gabinet osobliwości” porusza niesamowity temat tak zwanych „gabinetów osobliwości” rodzących się jak grzyby po deszczu w Nowym Jorku końca XIX wieku. Co istotniejsze – przeszłość wiąże się z teraźniejszością. Mamy krwawe i okrutne zbrodnie, mamy znowu agenta Pendergrasta i poszukiwanie mordercy z lat dawnych i jego obecnego naśladowcy. Książka wciąga, nie powiem. Najlepsze są szczegóły dotyczące badań archeologicznych. Potem odkrycie niesamowitego domu i odkrywanie jego tajemnic. Moim skromnym zdaniem jest to jedna z najlepszych książek duetu, a czytanie jej w czasie jazdy, co jakiś czas patrząc na zaśnieżone lasy czy opustoszałe zaśnieżone pola – tylko wzmacnia efekt.
Moja ocena: 4.5

* * *

Nie mogę jednak powiedzieć, że kolejna książka „Martwa natura z krukami” mnie powaliła. Sam pomysł jest dobry, niedający się sklasyfikować seryjny morderca to gratka dla fanów gatunku. Jednak uważam, że książka mogłaby być co najmniej o 100 stron krótsza, bo finał przeciąga się w nieskończoność, a nawet umiarkowanie inteligentny czytelnik zaczyna się domyślać o co chodzi. Dopiero sam epilog, ostatnia jego część podwyższa adrenalinę i jednocześnie przypomina dobre czasy Agaty Christie.
Preston i Child stają się zbyt przewidywalni. To sprawia, że „Martwa natura…” zaczyna nużyć i chociaż starają się przeciwstawić sobie dwa sposoby myślenia, przecież wiemy, że to Pendergrast ma zawsze rację. Spokojnie można by było wyciąć zbędne wątki, a książka by na tym nie ucierpiała.
Poza tym zaczyna mnie nieco wkurzać nieomylność owego agenta przypominającego przedsiębiorcę pogrzebowego. Ja wiem, że każdy bohater powieści kryminalnych z dreszczykiem musi się czymś wyróżniać. Sherlock Holmes – Artura Conan Doyle’a miał swoją fajkę i grę na skrzypcach, Herkules Poirot Agaty Christie charakteryzował się dbałością o swe wąsiki i porządek, panna Jane Marple, też Agaty Christie, miała zamiłowanie do ploteczek, Robert Langdon Dana Browna nosi zegarek z Myszką Miki i ma klaustrofobię, a Lincoln Rhymes z książek Jeffery’a Deavera jest przykutym do łóżka błyskotliwym kryminalistykiem, którego oczami jest Amelia Sachs – policjantka w nim zakochana. Pendergrast ma swój garnitur, włosy białe jak u Andy Warhola i zawsze rację. Powoli zaczynam nabierać podejrzeń, że spółka nie jest najlepszym rozwiązaniem, a Preston i Child stworzyli jakiegoś mutanta. Nawet jego ludzkie odruchy są wystudiowane, a przynajmniej się takie wydają.
Moja ocena: 3.5

Douglas Preston, Lincoln Child „Relikt”

Pewna sąsiedzka kolacyjka miała swoje konsekwencje w postaci pożyczenia od Sąsiadki góry książek duetu Douglas Preston/ Lincoln Child. Nowe objawienie w kategorii kryminałów i thrillerów odnoszących się do historii i wszelkich innych nauk. Lubię czytać seriami, zatem ustaliłam sobie co jest pierwsze, co drugie etc. Sąsiadka uprzedziła, że „Relikt” jest najsłabszy. Brałam się zatem do książki „z pewną taką nieśmiałością” ;). Ale okazała się zaskakująco dobra i logiczna. Jak na thriller z pogranicza nauki, miała sensowne wytłumaczenia, a jednocześnie wartką, niezbyt krwawą (umownie) fabułę. Autorzy najpierw wrzucają nas w sam środek amazońskich lasów, aby potem przenieść akcję do Muzeum Historii Naturalnej. Mamy i zbrodnie, i jakże częste w naszych czasach – naciski „góry” aby wyciszać co bardziej skandalizujące wydarzenia szacownych instytucji. Jednym zdaniem – dobry wizerunek jest najważniejszy, a wszystko inne to tania i niepotrzebna sensacja. Książka napisana z werwą i bez zbytniej fantastyki. Wiarygodna i dobra rozrywka z ekscentrycznym agentem FBI – Pendergrastem w roli ogniwa łączącego wszystkie powieści duetu.
Moja ocena: 4