Caroline Graham „Duch w machinie”

Caroline Graham, Duch w machinie, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2005, 519 s.

Mallory Lawson z rodziną rozpoczyna nowe życie w pięknym wiejskim domu odziedziczonym po ciotce. Lawsonom wydaje się, że życie w Forbes Abbot będzie łatwiejsze i przyjemniejsze niż to, które wiedli w Londynie. Srogo się zawiodą.

Jeden z ich nowych sąsiadów, Dennis Brinkley, ma rzadkie hobby: zbiera rekonstrukcje starych machin wojennych. Wzbudzają one w mieszkańcach wioski spory niepokój. I słusznie. Nadinspektor Barnaby i sierżant Troy nie wierzą w duchy, ale muszą sporo się natrudzić, by udowodnić, że to nie one stoją za przerażającymi i tajemniczymi zdarzeniami, które mają miejsce w spokojnej dotąd miejscowości.

Caroline Graham coraz bardziej skupia się na ludziach, zbrodnia wydaje się być dla niej tylko dodatkiem, czasem wręcz marginalizowanym. Poczynań nadinspektora Barnaby’ego i sierżanta Troya jest w „Duchu w machinie” stosunkowo niewiele. Graham skupia się głównie na mieszkańcach miasteczka. Trzeba jej przyznać, że tworzy postaci nietuzinkowe, otwiera szeroko drzwi szaf i wyciąga z nich przysłowiowe trupy, demaskuje hipokryzję, patologie wszelkiego rodzaju i jasno daje do zrozumienia, że idylla na angielskiej prowincji jest tylko złudzeniem, bowiem wszędzie są ludzie apodyktyczni, złośliwi czy plotkarze gotowi dla swojego widzimisię zniszczyć dobre imię czy spokój innych.

Osobiście wolę serial, co zdarza mi się rzadko. Nie podoba mi się bufonowatość książkowego sierżanta, a czytając o nadinspektorze i tak mam przed oczyma twarz Johna Nettlesa (czy ktoś jeszcze pamięta jakim był przystojniakiem w „Bergeracku”?).

Moja ocena: 3.5

Caroline Graham „Śmierć w przebraniu”

Caroline Graham, Śmierć w przebraniu, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2006, 351 s.

Mieszkańcy wsi Compton Dando od dawna spodziewali się, że w starym dworze Golden Windhorse, zajętym przez członków dziwnej sekty, dojdzie do czegoś złego. Tajemnicza śmierć Jamesa Cartera, którą koroner uznał jednak za wynik wypadku, wywołuje więc w okolicy sporo budzących strach plotek. Wkrótce w sekcie dochodzi do morderstwa, a śledztwo w jego sprawie, prowadzone przez nadinspektora Barnaby'ego, ujawnia wiele nieprzyjemnych faktów, które mieszkańcy i goście dworu woleliby ukryć.

W sumie mogłabym powtórzyć wszystko, co napisałam już wcześniej w recenzji „Śmierci pustego człowieka”: klimat prowincjonalnej Anglii, mniejsze i większe podłostki popełniane przez ludzi, niespełnione ambicje, które potrafią doprowadzić do zbrodni.

Tym razem dostajemy jednak dodatkowo opis zamkniętej, tajemniczej wspólnoty. Wydaje się, że Caroline Graham czuje się najlepiej opisując hermetyczne grupy społeczności. Od razu przychodzi na myśl, że morderca jest pośród przedstawianych osób i wystarczy tylko pogłówkować, aby wyprzedzić książkowych policjantów. Graham podrzuca fałszywe tropy, prowadzi czytelnika na manowce i sprawia, że kryminał nieźle trzyma w napięciu. Niezła książka do pociągu. Albo jako lektura na wieczór.

Moja ocena: 4

Caroline Graham „Śmierć pustego człowieka”

Caroline Graham, Śmierć pustego człowieka, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2006, 277 s.

Amatorski teatr w Causton przygotowuje się do wystawienia „Amadeusza”. Atmosfera w teatrze staje się coraz bardziej napięta... Wiele nerwowości wprowadza apodyktyczne zachowanie reżysera, Harolda Winstanleya, oraz złośliwość odtwórcy roli Salieriego - Esslyna Carmichaela. Tuż przed premierą Esslyn dowiaduje się o zdradzie swej młodziutkiej żony z innym członkiem zespołu, co powoduje, że w trakcie przedstawienia zaczyna zachowywać się, jakby oszalał.

Jest coś fascynującego w małych angielskich miasteczkach. A kiedy dodamy do tego zbrodnię, to już nie ma więcej czego chcieć. Swego czasu byłam na tyle do przodu, że posiadałam kablówkę i na Hallmarku oglądałam (namiętnie) „Morderstwa w Midsomer”. Inspektor Barnaby i jego pomocnik – detektyw sierżant Troy stanowili niemalże sielankowy obrazek swojskich policjantów, którzy z jednej strony są niczym psy gończe, a z drugiej – starają się zrozumieć poczynania ludzi.

Film sobie, książki pani Graham sobie. Trudno nawet je porównać. „Śmierć pustego człowieka” w dużej mierze jest powieścią obyczajową, zbrodnie zepchnięto na dalszy plan, co nie znaczy, że nie są ważne. Graham skupiła się na psychice bohaterów i oddaniu klimatu angielskiej prowincji. To było przyjemne. Ale sierżant Troy w porównaniu do swego filmowego odpowiednika jest o wiele mniej sympatyczny. Taki przebojowy samiec. I to już przyjemne nie było.

Jeśli ktoś szukał kryminału i tylko kryminału – rozczaruje się. Jeśli jednak chciał specyfiki mikrokosmosu zamkniętego środowiska wraz z jego namiętnościami, zawiścią i niespełnionymi marzeniami – powinien być zadowolony.

Moja ocena: 3.5

Caroline Graham „Morderstwo w Madingley Grange”

Caroline Graham, Morderstwo w Madingley Grange, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2008, 280 s.

Simon Hannaford i jego siostra Laurie postanawiają wykorzystać posiadłość swej ciotki w Madingley, by trochę zarobić. Najmują służbę i zapraszają grupę ekscentryków gotowych zapłacić za dreszczyk emocji na weekend, w czasie którego ma się odbyć zabawa...

Zapowiadało się interesująco. I na zapowiedzi się skończyło. Wprowadzenie trzynastu postaci doprowadziło do natłoku informacji; imiona, cechy charakterystyczne i intencje mylą się, więcej się człowiek zastanawia nad tym kto jest kim, niż nad fabułą. A sama fabuła... cóż... topornie to wszystko idzie, akcja się ciągnie niczym gumka od majtek, przez wiele, wiele stron nic się nie dzieje. Nie odczuwa się prawdziwych emocji: strachu, niepokoju, zagrożenia. Bardziej się „Morderstwo...” nadaje na deski teatru niż jako lektura do poduszki. Może aktorzy potrafiliby tchnąć nieco życia w bohaterów.

Z drugiej strony – Caroline Graham powiązała wszystko ładnie i logicznie. Była zagadka, było morderstwo i tylko gdzieś od połowy książki czuć było jakiś szwindel chowany przez autorkę w zanadrzu. Nie porwała mnie.

Moja ocena: 2.5