Lisa Jackson „Kręte ścieżki”

Lisa Jackson, Kręte ścieżki, Amber, Warszawa 2012, 476 s.

Detektyw Montoya widział niejedno, ale zbrodnia w nowoorleańskiej katedrze jest przerażająca. Ofiara to młoda zakonnica, lecz jeszcze bardziej szokujące jest to, że Montoya rozpoznaje w niej swoją miłość sprzed lat. Dlaczego wstąpiła do klasztoru? I dlaczego w chwili śmierci miała na sobie starą ślubną suknię?
Valerie Hudson, siostra zamordowanej, to jedyna osoba, która może pomóc rozwiązać zagadkę. Ale morderca wie równie dobrze, że Valerie jest kluczem do tajemnicy tej zbrodni. I sięgającego w przeszłość ponurego sekretu klasztoru…

Czasami jest tak, że opis książki bywa ciekawszy niż jej treść. Klasztor o surowej regule, śmierć zakonnicy ubranej w suknię ślubną i starsza siostra uwikłana w śledztwo – zapowiadało się ciekawie. 

Ale już od pierwszych stron wiedziałam, że to nie jest książka dla mnie. Im bardziej zaś brnęłam w fabułę, tym bardziej umacniałam się w swojej opinii. Ciekawy pomysł to nie wszystko, bowiem podanie tego w iście harlequinowskim sosie, uczyniło książkę mało strawną.

Najbardziej irytująca jest główna bohaterka – Valerie Hudson, była policjantka, obecnie współprowadząca pensjonat w Nowym Orleanie i przeżywająca dramat po rozstaniu z superprzystojnym teksańskim mężem,. Mężem, który uwodził młodszą siostrę żony i chociaż twierdził, że było dokładnie odwrotnie, to przecież siostra nie kłamie, prawda? Nie zrobiłaby tego, nie rzucałaby się na zajętego faceta.

Dziwnym zbiegiem okoliczności mąż postanawia odzyskać uczucia Valerie w dniu, kiedy siostra ginie. Do tego zjawia się detektyw Montoya, który znał ofiarę, znał Valerie i jak się okazuje, znał też inne zakonnice, kiedy jeszcze całe towarzystwo chodziło do liceum. Zamiast oddać śledztwo komuś innemu, Reuben Montoya postanawia dalej chodzić po korytarzach ponurego budynku i przesłuchiwać świadków. Zakonnice tymczasem są w poważnym niebezpieczeństwie, giną albo pozostają zaginione; wszędobylska Valerie, której myśli zaprząta wizyta męża dzielnie wsadza swój nos we wszystkie sprawy i stara się zrozumieć, dlaczego umierają młode dziewczyny.

Styl pisania Lisy Jackson jest rozwlekły, to znowu nieznośnie naiwny. Valerie nie ma w sobie nic z byłej policjantki. Nie chodzi nawet o brak profesjonalizmu, ale autorka nie umiała poradzić sobie z większością postaci! Valerie jest papierowa do bólu i chociaż Jackson stara się uczynić ją interesującą i dzielną kobietą, to odmalowuje raczej słabą kobietkę wciąż zakochaną w swoim byłym. Poczynania detektywa Montoi i jego partnera Bentza gdzieś w tym wszystkim nikną, dopóki nie pojawi się wielki spoiler w odniesieniu do pierwszej części cyklu opowiadającego o obu policjantach. Po lekturze „Krętych ścieżek” spokojnie można sobie darować czytanie „W afekcie”, bo czytelnik zostaje oświecony, co do osoby i charakteru mordercy. Błąd to niewybaczalny, żeby tak zdradzać zakończenie innej powieści.

Przyznać muszę, że po czytaniu w męczarniach nudy i irytacji, koniec zaskoczył mnie pozytywnie. I nie dlatego że mogłam odłożyć książkę, ale dlatego że pomysł pani Lisa Jackson miała naprawdę dobry. Wreszcie porzuciła kwestie erotycznych damsko-męskich uniesień i zajęła psychologią postaci. Udało się jej w finale ukazać złożoność, hipokryzję i jednocześnie wielki ból jednej z bohaterek.

Ja tej pani już podziękuję, bo to absolutnie nie mój styl, ale może czytelnikom, którym styl romansu nie przeszkadza, czy wręcz – lubią takie książki, twórczość Jackson powinna się spodobać. Ja mam alergię na wszelkie miłości, z opisami ekstazy i namiętności włącznie.

Moja ocena: 3

„W łóżku z...” (różni autorzy)

Książka reklamowana jako „bezwstydnie szczere erotyczne opowiadania znanych pisarek” to nic innego jak „gniot i łóżkowe fantazje-odpady producentek romansów”. Pośród autorek, które zapobiegliwie pochowały się pod (dziwacznymi) pseudonimami, nie znalazło się żadne znane mi nazwisko. Może dlatego, że romansów z reguły nie czytam, bo szkoda mi na nie czasu.

Same opowiadania nie tyle są „bezwstydnie szczere”, co „nudząco przewidywalne”. Kobieta czuje ekstazę kiedy penis faceta dźga jej pochwę. I tak przez ponad 200 stron. Żadnego zaskoczenia, żadnej finezji, raczej grafomaństwo do bólu oczu i mózgu.

Tego nie można nazwać literaturą, czy nawet produktem dla kucharek. To jest po prostu wielka pomyłka i zarabianie na naiwności zdesperowanych blond niuń, które marzą o „wspólnym orgazmie” ze swoim facetem.
Moja ocena: 0.5

Ale przynajmniej się mogliśmy z M. pośmiać, on siedział i robił wykresy, a ja mu cytowałam co głupsze „kąski” (tutaj je sobie daruję). Skutecznie zniechęciliśmy się do jakiejkolwiek aktywności erotycznej.

A już przy opowiadaniu „Pamiętasz Paryż?” Patch O’Gilby, M. stwierdził, że dostaje choroby morskiej, od tych powtórzeń, zaprzeczeń i bełkotu pseudomodernistycznego. Pokuszę się o kilka przykładów:

„Pomieszczenie od frontu, gdzie kiedyś przychodzili klienci, z białymi kafelkami na ścianach i podłodze i oknami w stylu art nouveau – tam jada się śniadanie. Tam jadłyśmy i my, trzy kolejne dni, ale czwartego już nie. Nie czwartego. Śniadanie podawano na papierowym talerzu. Sama ci je podawałam na takim talerzu.” (s. 219) – łopatologia stosowana.

„Trzy noce. Cztery dni. Trzy razy byłyśmy tam razem. Za każdym razem tylko jedną noc, z wyjątkiem tej ostatniej, tamtej, kiedy to nie śpiąc, dotrwałyśmy do rana.” (s. 220) – M. stwierdził, że brzmi to jak zadanie matematyczne.

„… namalowane usta Pierotta i Pieretty czy sztuczne łzy.” (s. 220) – słyszałam o Colombinie, ale o Pieretcie???

„Pierwszej nocy była burza. Może nie burza, ale padało. I trochę wiało. Bardzo wiało. Chciałam, żeby wiało, błyskało się i zacinało deszczem.” (s. 221) – jestem ciekawa tej burzy :)

„Martwiłaś się, że jesteś dla mnie za ciężka. Że za dużo ważysz. Że jest mi z tobą niewygodnie, tam, tu i tam. Ale nie było. Nawet wtedy, kiedy było.” (s. 222) – to w końcu było, czy nie było???

I ciekawostka z opowiadania „Wstyd x dwa” Bunny Princess:

„Jeden syn oglądał mecz Chelsea z ojcem.” (s. 199) – fajnie mieć ojca, który gra sam vs. całej jedenastce Chelsea ;)