Laura Esquivel „Z szybkością pragnienia”

Laura Esquivel, Z szybkością pragnienia, Zysk i S-ka, Poznań 2002, 157 s.

Meksyk, początek XX wieku. Lata tuż po rewolucji meksykańskiej.
Júbilo posiada wrodzony dar radości oraz zdolność "słyszenia" prawdziwych ludzkich uczuć, niemożliwych do wyrażenia słowami. Od lat dziecięcych Júbilo - najmłodsze z dzieci bardzo skromnej rodziny - pełnił funkcję tłumacza i pośrednika między swą indiańską babką i hiszpańską matką.

Júbilo odkrył moc słowa, równie potężną jak siła pragnienia. Odkrycie to określi jego przyszłość: Júbilo zostanie telegrafistą, by nadal móc tłumaczyć i interpretować po swojemu słowa innych. Jego zawód oraz łagodny i jowialny charakter pozwolą mu nadal być pośrednikiem, tym razem między zakochanymi i wrogami. Jednakże wrodzony dar stanie się równocześnie jego największym przekleństwem…

Ta powieść nie jest zła. Ma w sobie wielkie pokłady miłości i tej fizycznej, i tej psychicznej. Esquivel pisze o miłości męża do żony, żony do męża, córki do ojca i ojca do dzieci. Ta cieniutka książeczka aż kipi od słów: miłość, pragnienie, seks, oddanie. Nie ma w tym nic wulgarnego, bo język pisarki jest iście literacki, a styl chwilami uroczo naiwny, przypominający wypracowanie zdolnej uczennicy z liceum.

Ale strona po stronie czytając o życiu Júbila, o jego namiętnym seksie z żoną, momentach zazdrości i załamań, znowu o namiętnym seksie z żoną, o jego pracy telegrafisty-pośrednika słów i znowu o namiętnym seksie z żoną, chwilami miałam dość i seksu, i głównego bohatera. Sympatyczny on, sympatyczna jego żona – Luz Maria, równie sympatyczna ich córka – Lluvia, w ogóle prawie sami sympatyczni ludzie zostali opisani w książce. Kronika pewnego małżeństwa spisana w pośpiechu, z naciskiem na seksualną stronę życia, do tego kilka truizmów o zaufaniu, o mądrościach ludowych i śmierci.

Czytało się dobrze, ale szału nie było. Júbilo i jego rodzina znikną w odmęcie niepamięci mojego umysłu, nie pozostawią po sobie śladu. W sumie – taka sobie. Ani dobra, ani zła. Nijaka.

Moja ocena: 2.5

piętnaście moich ulubionych książek a.d. 2009 (1)

Tytułem wstępu. Od lipca 2009 prowadziłam blog na pingerze. W ostatnim roku zmiany na tymże serwisie były tyleż "rewolucyjne", co wkurzające. Wielu najciekawszych ludzi z pingera odeszło, w czwartą rocznicę założenia bloga postanowiłam odejść i ja (nie ma to jak symbolizm). Poniżej prezentuję swoje piętnaście ulubionych książek z listopada 2009. Pewnie teraz coś bym dodała, coś usunęła. Ale nie chodzi już o pozycjonowanie. Nadal uważam, że są to bardzo dobre książki i warto je przeczytać. A znam je od niepamiętnych czasów, czytałam dawno i normalnie, jako recenzje raczej by się nie pojawiły. 

Miejsce 15.

Stephen King „Lśnienie”

Lubię wracać do Kingowego „Lśnienia”. Może i gość „produkuje” powieści i opowiadania, ale jednocześnie zna (moim skromnym zdaniem) ludzką zrytą psychikę jak nikt. Jack Torrance to nie tylko największy nieudacznik i pechowiec u Kinga, on ukazuje losy każdego niespełnionego pisarza zamkniętego w klaustrofobicznej atmosferze. Coś co miało być sielanką okazuje się koszmarem. Moim zdaniem „Lśnienie” traktuje o tym jak bardzo siebie NIE znamy, jak NIE możemy ocenić swych sił, swego charakteru, swych uczuć. Jest to moim skromnym zdaniem najlepsza książka Kinga i najlepszy dreszczowiec, jaki do tej pory powstał. Perfekcyjny.

Miejsce 14. 

Bret Easton Ellis „American Psycho” 

Dalekim kuzynem Torrance’a jest Patrick Bateman - Ellisa, który pomimo fantastycznej pracy (z pozoru fantastycznej) czuje znudzenie i zniechęcenie otaczającymi go ludźmi i komercjalizacją uczuć i emocji. Znajduje sobie zatem rozrywkę najohydniejszą z możliwych, ironią zaś losu jest to, że nawet jego pragnienie przyznania się do winy i próba ekspiacji kończy się niepowodzeniem.Ellis do tej pory postrzegany jest przez pryzmat „American Psycho”. Reminiscencje odnośnie Patricka Batemana można znaleźć w „Księżycowym parku”.

Miejsce 13.

Alejo Carpentier „Święto wiosny”

Powieść o Kubie sprzed okresu Castro. Opowieść o dominacji Amerykanów i rodów popierających Batistę. Biję się w serce – nie pamiętam dobrze treści, ale wiem, że urzekła mnie niesamowicie. Carpentier malował słowem, podobnie jak i inni pisarze iberoamerykańscy – Marquez (Kolumbia), czy Llosa (Peru). Czytając czułam się tak jakbym była na Kubie kipiącej życiem i degrengoladą. Jakbym widziała jasne suknie kobiet i rozrywkowych mężczyzn skorumpowanych do granic możliwości. Może to i frazes, ale istotne jest to, że opowieść Carpentiera pochłaniała. 

Miejsce 12.

Laura Esquivel „Przepiórki w płatkach róży”

Moje pierwsze spotkanie z literaturą Ameryki Łacińskiej. Dopiero potem sięgnęłam po Marqueza, Carpentiera i Llosę. Książka Esquivel to poniekąd książka kucharska, poniekąd to książka magiczna i poniekąd – romans. Dla mnie była to opowieść szczególna, czytana w pierwszych tygodniach ciąży, pierwsze spotkanie z literaturą iberoamerykańską. Dałam się uwieść historii miłosnej, dałam się uwieść przesądom – staram się nie płakać przy robieniu jedzenia, zbyt mocno siedzi we mnie katastrofa spowodowana łzami w „Przepiórkach…”. Dałam się wreszcie uwieść specyfice parnej, gorącej i namiętnej nocy Ameryki Łacińskiej.  

Miejsce 11.

Bohumil Hrabal „Bambini di Praga 1947”

Moje pierwsze spotkanie z Hrabalem. Wcześniej tylko zerkałam M. przez ramię i nie bardzo mi się podobało. Prawdę mówiąc wybór był doskonały, bo już późniejsze opowiadania Hrabala też mnie rozczarowały. Ale „Bambini di Praga 1947” wydały mi się szalenie filmowe, wybitnie czeskie, a jednak w swym wyrazie – rubaszne niczym powieść Rabelaise’a i pogodne niczym czeskie filmy.  Z perspektywy czasu mogę dodać, że jest to najmniej okrutna z książek Hrabala.