Stuart MacBride „Otwarte rany”

Stuart MacBride, Otwarte rany, Amber, Warszawa 2008, 344 s.

Policja udaremnia kolejny atak gwałciciela, który od tygodni terroryzuje Aberdeen. Jednak zatrzymany - gwiazdor piłki nożnej oskarżony o serię brutalnych napaści na kobiety - ma niepodważalne alibi na czas popełnienia wcześniejszych zbrodni. Sierżant Logan McRae musi rozpocząć śledztwo od nowa. Piłkarz siedzi w areszcie, a tymczasem dochodzi do następnych gwałtów. Na biurko Logana trafiają nowe sprawy: samobójstwo i morderstwo. Czy coś je łączy z gwałtami? I dlaczego jego dziewczynie, posterunkowej Watson, tak zależy na udowodnieniu winy piłkarza?

W tutejszej bibliotece stoi sobie na półce i czeka na mnie pierwsza z powieści Stuarta MacBride’a o sierżancie McRae „Chłód granitu”. Zapewne w końcu ją wypożyczę, bo drugie spotkanie z policjantami z Aberdeen było równie udane jak pierwsze.

Czytając „Otwarte rany” miałam wrażenie, że MacBride postanowił popełnić powieść obyczajowo-sensacyjną raczej niż klasyczny kryminał. Owszem, jest zabójstwo, które trzeba wyjaśnić, ale poza tym gliniarze mają jeszcze masę roboty z bezczelnym piłkarzem i jego prawnikiem, kolejnym podejrzanym, środowiskiem sadomasochistów, nagonką prasową i użeraniem się z opinią publiczną. Nie ma akcji w „Otwartych ranach” jako takiej, acz wydarzenia galopują za wydarzeniami, a szkoccy policjanci starają się ogarnąć całość i nie zwariować przy tym, w czym skutecznie pomagają im wieczory w pubie i whisky.

„Otwarte rany” to relacja z życia codziennego zapracowanych, marnie opłacanych i mających różne tajemnice gliniarzy, którzy z każdej strony bombardowani są mniejszymi i większymi przestępstwami. Chwilami powieść przypomina chaotyczny reportaż, życie w biegu, manipulacje faktami, machanie urzędowymi papierkami utrudniającymi śledztwo, nadmiar informacji lejący się strumieniem ze strony mieszkańców miasta. I właśnie sposób, w jaki McRae, jego przełożona i reszta to ogarniają i sposób pisania MacBride’a czynią książkę interesującą. Bo nie tylko zbrodnia się liczy, a ludzie próbujący ją rozwiązać nie są pozbawionymi emocji maszynami. Ich uprzedzenia, przekonania czy preferencje odgrywają nieraz kluczową rolę w postępowaniu i nadaniu kierunku śledztwu. Nie ma u MacBride’a nieskazitelnych funkcjonariuszy, lecz ludzie z krwi i kości, którzy tracą nerwy i opanowanie widząc, jak zbrodniarz chowa się za wygadanym adwokatem i śmieje się im w nos, którzy spędzają dnie na szukaniu zaginionych i noce na obserwacji podejrzanych.

Jest w książce straceńczość i smutek Granitowego Miasta, podejrzliwość i zdrady topione w alkoholu. Są animozje i flirt. Wszystko to opisane z wisielczym chwilami humorem, z dystansem i bez zadęcia. Całkiem dobra lektura.

Polecam.

Moja ocena: 4.5

Stuart MacBride „Zamierające światło”

Stuart MacBride, Zamierające światło, Amber, Warszawa 2007, 328 s.

Zabite drzwi i okna, żadnej drogi ucieczki, sześcioro ludzi uwięzionych w płonącym domu. Sześć śmiertelnych ofiar szaleńca, który podłożył ogień. To nie jedyna zbrodnia popełniona tej nocy w Aberdeen. W dzielnicy portowej zostają znalezione zmasakrowane zwłoki prostytutki. Od czasu wydarzeń z „Chłodu granitu” gwiazda sierżanta Logana McRae przygasła. Przeniesiony po niefortunnej akcji do oddziału nieudaczników teraz ma szansę się zrehabilitować. Ale Granitowe Miasto zalewa nowa fala przemocy, giną kolejne prostytutki, wybuchają kolejne pożary. A Logan musi przewidzieć następny ruch dwóch seryjnych morderców...

Dzięki cioci Malinie powróciłam do Szkocji. Tym razem na północ od Edynburga, do miasta nieprzyjaznego, ponurego i deszczowego, czyli Aberdeen i w klimaty jak najbardziej przeze mnie lubiane.

Nie czytałam „Chłodu granitu” i „Zamierające światło” było pierwszym spotkaniem z Loganem McRae’em. Ciekawym spotkaniem. W końcu jakiś policjant ma ułożone jako tako życie osobiste i nie rozpatruje w wolnych chwilach swych porażek z przeszłości. Gnębi go za to ostatnia niefortunna akcja, ciężko ranny posterunkowy Maitland i przeniesienie pod rozkazy inspektor Steel, szalenie wkurzającej i kopcącej niczym lokomotywa baby. Wraz z jej zespołem McRae musi rozwiązać sprawę zamordowanej prostytutki. W porównaniu do podpalenia, w którym zginęło pięć dorosłych osób i kilkumiesięczne dziecko, morderstwo na kobiecie zajmującej się zaspokajaniem erotycznych zachcianek marynarzy i aberdeenczyków wydaje się o wiele mniej istotne. McRae jest uparty i chce poznać prawdę za wszelką cenę. Jednocześnie zależy mu na powrocie do starego zespołu, zatem interesuje się i podpaleniami. Węszy niczym pies gończy, zadaje niewygodne pytania i nie zawsze jest szarmancki.

Kryminał MacBride’a utrzymany jest w ponurych barwach. Zwiedzamy, często nocą, dzielnice Aberdeen, do których raczej turyści nie zaglądają, poznajemy ludzi, którym daleko do wzorowych obywateli. A przy okazji dowiadujemy się, że i tym wzorowym daleko do przyzwoitości. Nie jest to przyjemna lektura, nie ma w „Zamierającym świetle” postaci entuzjastycznie nastawionych do życia, pogodnych. Są za to ludzie żądni władzy, biurokraci, dewianci. Szantaż, zazdrość, alkoholizm koegzystują z profesjonalizmem, dociekliwością i zwyczajnym życiem.

Niezłe.

Moja ocena: 4.5