Arthur Conan Doyle „Pożegnalny ukłon”

Arthur Conan Doyle, Pożegnalny ukłon, Algo, Toruń 2012, 272 s.

W „Pożegnalnym ukłonie” w ośmiu opowiadaniach spisanych przez doktora Watsona Sherlock Holmes rozwiązuje kolejne pasjonujące zagadki kryminalne. Pomaga m.in. w sprawie włoskiej mafii, przerażających zbrodni znanych jako horror kornwalijski, swojemu bratu Maycroftowi i rządowi Wielkiej Brytanii oraz prowadzi skomplikowaną grę z niemieckim szpiegiem w przededniu wojny...

Podobnie jak w przypadku „Spraw Sherlocka Holmesa”, całą przyjemność z czytania psuł mi fatalny, nowatorski przekład pani Ewy Łozińskiej-Miałkiewicz.

Przebrnęłam przez tę książkę tylko dlatego że żadnego z opowiadań nie czytałam wcześniej i w głowie mi się nie telepały fragmenty lepiej ujętego tekstu. Conan Doyle w sumie broni się sam, podobnie jak i jego bohaterowie. Zagadki są ciekawe, chwilami autor dokonuje ekwilibrystyki konstrukcyjnej, mnoży znaki zapytania, a potem wkracza pan Holmes i zaczyna działać.

Mając do wyboru produkt toruńskiego wydawnictwa i dostęp do oryginalnych tekstów sir Doyle’a (w końcu jakiś pożytek z internetu musi być) stanowczo opowiadam się za tą drugą opcją. Nie zdzierżę bowiem kolejnych „dobra”.

Moja ocena: 2 (ponownie za przekład)

Arthur Conan Doyle „Sprawy Sherlocka Holmesa”

Arthur Conan Doyle, Sprawy Sherlocka Holmesa, Algo, Toruń 2012, 340 s.

„Sprawy Sherlocka Holmesa” to ostatni, dziewiąty tom poświęcony detektywom z Baker Street - zbiór dwunastu opowiadań, w których Sherlock Holmes i doktor John H. Watson rozwiązują skomplikowane i pasjonujące zagadki kryminalne. M.in. szukają zaginionego diamentu Korony, „wampira z Sussex”, wyjaśniają okoliczności tajemniczych zgonów nad brzegiem oceanu i straszliwego ataku lwa w cyrku..

Mam sentyment do Conan Doyle’a i jego Sherlocka Holmesa. Tomik rzucił mi się w oczy w bibliotece. Wzięłam go, coby odświeżyć znajomość z lat młodości. I co się namęczyłam, to moje. Tłumaczenie jak leci każdego „well” niezależnie od kontekstu jako „dobra!” nie wydaje się wróżyć nowej tłumaczce wielkiej kariery. A może jednak... miernoty są najtrudniejsze do wyplenienia. Nie wyobrażam sobie, jak ktoś w miarę inteligentny i oczytany mógłby włożyć w usta wiktoriańskiego dżentelmena tak pospolite słowo! W ogóle przekład jest tak toporny i dosłowny, pozbawiony lekkości literackiej, że całkowicie przesłonił postać Holmesa i jego przyjaciela Watsona. Nic nie poradzę, ale tych opowiadań nie sposób czytać. Przynajmniej ja nie mogę. Tym bardziej że kilka z nich czytałam w naprawdę dobrych przekładach, które nie stawały mi kością w gardle.

Bardzo lubię Sherlocka Holmesa, ale temu wydaniu mówię stanowcze nie! Nie mogłam się skupić na lekturze, bo czkawką mi się odbijały rozmowy prowadzone w tak nowoczesnym, niedbałym języku, że urągało to wszelkim normom.

Moja ocena: 2 (przypominam: oceniam tylko wydanie w przekładzie Ewy Łozińskiej-Miałkiewicz)