Nicola Kraus, Emma McLaughlin „Reality Show”

Nicola Kraus, Emma McLaughlin, Reality Show, Znak, Kraków 2010, 288 s.

Osiemnastoletnia Jesse zostaje wytypowana do obsady „dokumentu” o życiu nastolatków kręconego w jej szkole przez modną stację telewizyjną. Wcale nie marzy o byciu gwiazdą, ale pieniądze, które zarobi, pozwolą jej pójść do college’u, więc pokusa jest ogromna. Cena, którą przyjdzie jej zapłacić – również: udawane przyjaźnie, manipulacje producentów i pogoń za coraz większą oglądalnością sprawią, że życie Jesse wywróci się do góry nogami.

„Reality show” to więcej niż lekka opowieść o przyjaźni, miłości i telewizji – to także świat obłudy, gry pozorów i bezlitosnej walki o widownię.

Kiedyś lubiłam czytać komiksy i książki dla młodzieży. Byłam już matką dziecku, ale jakaś cząstka mnie nadal miała ciągoty do lektury z dzieciństwa. Jakoś dwa, trzy lata temu niepostrzeżenie wyrosłam nawet z tego. Poczułam się tak, jakby zerwana została ostatnia nić z czasami (względnej) beztroski. Przekonałam się o tym czytając „Reality Show” Nicoli Kraus i Emmy McLaughin.

Jak na książkę o konsumpcjonizmie, obłudzie i pozorach – nie jest to zła opowieść. Ma wartką akcję, wyraziście zarysowanych bohaterów i konkretny podział na dobro i zło. Młodzieży powinna się podobać, bo autorki zgrabnie żonglują pragnieniami dzisiejszych nastolatków, po drodze przemycając nienachalnie morał, że najlepiej jest pozostać sobą, a wszystko inne to poza i gra. „Reality Show” przeczytałam bardzo szybko, bo i książka jest nieskomplikowana. Powiedzmy sobie szczerze, nic co traktuje o reality show, nie może być skomplikowane skoro ogranicza się do podglądactwa i ustawek. Ogłupienie i omotanie nastolatków obietnicami, kłamstwa na temat ich stylu życia, coby zadowolić sponsorów i dokument zmienia się w starannie wyreżyserowaną, nieskończenie długą i modną reklamę dla pozostałych dzieciaków mającą jakoby odpowiedzieć na pytanie: jak żyć.

W zalewie coraz bardziej durnowatych książek o wampirach, „Reality Show” przynajmniej stara się musnąć prawdziwe problemy nastolatków. A to już coś.

Moja ocena: 3.5

Emma McLaughlin, Nicola Kraus „Niania w Nowym Jorku”

Są książki, które lubię czytać wieczorami, są książki idealne do pociągu i takie, które łykam jedząc śniadanie czy kolację. Wieczorami i w pociągu czytam „Samobójczynie” Jeffrey’a Eugenidesa, kiedy byłam zbyt zmęczona na tę, było nie było, poważną książkę, podczytywałam „Nianię w Nowym Jorku”.
Chyba każdy słyszał, jak nie o książce, to o filmie. Nie jest to jakaś wybitna literatura, więc spokojnie czekałam, aż książka sama wpadnie mi w ręce. Wpadła.
„Niania w Nowym Jorku” Emmy McLaughlin i Nicoli Kraus od razu skojarzyła mi się z „Diabeł ubiera się u Prady” Lauren Wiesberger. Młoda dziewczyna, śmietanka towarzyska Nowego Jorku, zimny chów i góra kasy. Oraz niezobowiązujący romans w tle.
Jak na książkę rozrywkową „Niania…” jest zaskakująco dobra. Czasami śmieszna, czasami smutna, czasami ironiczna. Narratorka przez pryzmat opieki nad czterolatkiem pokazuje, jak złe może być posiadanie zbyt wielu pieniędzy. Czteroletni Grayer ma prawie wszystko: drogie zabawki, drogie ubrania, aktywnie wypełniony czas zajęciami dodatkowymi, ale nie ma miłości rodziców. Trudno państwa X nazwać rodzicami. Ona – znerwicowana i tak zajęta nicnierobieniem, że nie ma czasu dla własnego dziecka. On – zajęty pracą i romansami na boku. Mają kasę, ale czy są szczęśliwi? Traktują ludzi biedniejszych od siebie niczym niewolników, uznają, że pieniądze mogą wszystko. Inne mamuśki wcale nie są lepsze, zapatrzone w swoje rozwydrzone i rozpuszczone dzieciaki uznają osoby opiekujące się nimi za wyrobników, za kobiety od wszystkiego. W tym tłumie zimnego chowu na pokaz ciekawie wypada małżeństwo Hornerów, którzy swe córki traktują jak małych ludzi, a nie – przedmioty przeszkadzające w oficjalnych kolacjach, przyjęciach, wakacjach, spotkaniach i wszystkim tym, na czym trawią czas puste kobietki z socjety nowojorskiej.
Nie wiem czy chcę przeczytać „Powrót niani”, bo sequel zazwyczaj jest gorszy, nudniejszy i wymuszony. Ale nie powiem „nie”, jeśli znowu wpadnie mi w ręce jakaś książka duetu McLaughlin i Kraus.
Moja ocena: 4.5