Tess Gerritsen „Dolina umarłych”

Tess Gerritsen, Dolina umarłych, Albatros A. Kuryłowicz, Warszawa 2011, 400 s.

Coś przerażającego wydarzyło się w opuszczonej przez ludzi wiosce Królestwo Boże ukrytej w przysypanej śniegiem dolinie w stanie Wyoming. Jej mieszkańcy dosłownie rozpłynęli się w powietrzu, porzucając domy i samochody – dwanaście identycznych domostw i nietknięte posiłki na stołach. Doktor Maura Isles, jadąca ze znajomymi do Wyoming na konferencję patologów, trafia tu przypadkiem, gdy jej samochód wypada z drogi podczas śnieżycy. I znika bez śladu. Kilka dni później auto z czterema spalonymi ciałami zostaje odnalezione na wiejskiej drodze. Policja uważa, że są wśród nich szczątki Maury. Detektyw Jane Rizzoli nie wierzy w śmierć przyjaciółki, prowadzi własne śledztwo. Czy zniknięcie doktor Isles ma związek z serią zbrodni popełnionych wcześniej w tej samej okolicy?

Po tej książce zdecydowałam się odpocząć od Tess Gerritsen na czas dłuższy. Męczyłam się w czasie czytania, choć powieść nudna nie była. Ale brakowało mi w tej książce ikry. A zapowiadało się ciekawie...

Tajemniczość, odcięcie od świata gdzieś w Stanach Zjednoczonych (czy to nie brzmi nieprawdopodobnie?), zaspy śniegu i opuszczona wioska. Lecz tajemniczość szybko zmienia się w monotonię, brnęłam przez kolejne strony tak, jak bohaterowie brnęli przez góry śniegu, zasypiałam nad ich wędrówkami, miotaniem się po wymarłym Królestwie Bożym i nie bardzo wiedziałam, po co to wszystko.

Samego kryminału jest w „Dolinie umarłych” stanowczo zbyt mało. Doktor Isles przeżywa mrożące krew w żyłach chwile, ale nijak się to ma do jej zdolności zawodowych. Nie tego oczekiwałam. Najpierw ślamazarne tempo, kiedy Gerritsen skupia się na wyprawie Isles ze znajomymi, a potem niemożebne przyspieszenie, natłok bohaterów znanych już z poprzednich części. Poplątane wątki miłosne. Wszystko to sprawia, że sama zbrodnia niknie pod hałdami sensacji i osobistych rozterek bohaterki. Ponadto wystarczy nieco się wysilić, aby szybko zrozumieć kto, jak i dlaczego zabijał. Osobiście wolałabym, aby Maura Isles pozostała przy swoim stole sekcyjnym niż starała się przeżywać przygody w stylu Donnerów.

Moja ocena: 3.5

Ignacy Chiger „Świat w mroku”

Ignacy Chiger, Świat w mroku, PWN, Warszawa 2011, 316 s.

Trudno opisać emocje towarzyszące niewyobrażalnym dziś wydarzeniom, kiedy ocalenie żydowskiego życia w okupowanym Lwowie było niemożliwe. Ignacy Chiger – ojciec dziewczynki w zielonym sweterku – opisał przeżycia swoje i jego żydowskiej rodziny, gdy przyszło zamienić dostatnie życie na walkę o przeżycie w warunkach niegodnych człowieka. Pobyt w getcie, a później czternaście miesięcy w kompletnej ciemności lwowskich kanałów to czas, w którym nastąpił ciąg wielkich małych cudów, obcy ludzie stali się rodziną, a dobry Polak okazał się Aniołem Stróżem. Szczegółowa, relacja wydarzeń z pierwszej ręki, spisana zaraz po wyzwoleniu to niezwykle cenny dokument historyczny dla okresu okupacji sowieckiej i niemieckiej, obrazujący surową codzienność życia mieszkańców Lwowa.

Wstęp I

Ryszard Kapuściński kilkukrotnie (i z naciskiem) powtarzał, że każdy opowiada tę samą historię inaczej, pamięta co innego, na inne rzeczy zwraca uwagę. Warte zapamiętania.

Wstęp II

Oglądałam „W ciemności” Agnieszki Holland, czytałam „Dziewczynkę w zielonym sweterku” Krystyny Chiger. Trzymając w dłoni wspomnienia jej ojca, pytałam samą siebie, po co po raz kolejny wracam do dobrze znanej historii. Czy wyniosę z niej coś nowego? Przecież ja już wszystko (teoretycznie) wiem. Pomimo upływu lat zdarzają mi się takie przebłyski porażającej głupoty, przekonanie, że nic mnie już nie zaskoczy.

Ano zaskoczyło. A ilekroć potem czytałam słowa Kapuścińskiego, myślałam o „Świecie w mroku” Ignacego Chigera.

Jest to książka o przetrwaniu, kilkunastu miesiącach spędzonych w kanałach. Ale jednocześnie Ignacy Chiger opowiada o wszystkim tym, co poprzedziło ucieczkę jego rodziny do ciemnej, zaszczurzonej i wilgotnej kryjówki. I przyznaję, że to relacja bardziej dynamiczna, dojrzała i po prostu ciekawsza od relacji jego córki. A przede wszystkim – inna.

Krótkie wspomnienie małej Krysi Chiger powstałe w niedługim czasie po wyjściu z ciemności kanałów to prolog „Świata w mroku”. Jest w nim zawarty tak wielki ładunek emocjonalny, opisane są zwięźle acz żywo warunki życia w kanałach w taki sposób, w jaki nie udało się tego powtórzyć dorosłej już Krystynie.

A potem zaczyna opowiadać Ignacy Chiger. Jego opis życia tak pod okupacją radziecką, jak i pod okupacją niemiecką jest mocny, trafny, okrutny. Chiger jest wytrwanym, inteligentnym obserwatorem i dzięki temu kreśli przed oczyma czytelnika wojenne losy Lwowa w sposób, jakiego nie powstydziłby się żaden kronikarz. Chiger ma niezwykły dar opowiadania, celne uwagi, zauważane niuanse i wielka miłość do miasta wręcz przenoszą czytelnika do okresu wojennej zawieruchy w Galicji. Pojawiające się gdzieniegdzie banalne, znane (wyświechtane) porównania nie przeszkadzają w ogólnym odbiorze książki. Odwrotnie – nadają jej bardziej ludzki wymiar. A pamiętać trzeba, że w owych czasach przymiotnik „ludzki” i wszystko, co z tym związane, było towarem deficytowym.

Słowa prawdy o głupocie systemu komunistycznego, o mało rozgarniętych ludziach, którzy, gdyby nie rewolucja 1917 roku, nadal oraliby ziemię a nie – dzierżyli niemal bezgraniczną władzę, o mentalności, która nie zmienia się wraz z przemianowaniem ministrów na komisarzy ludowych, która zatwardziale tkwi w tych ponurych umysłach komunistycznych „oswobodzicieli”, są wprowadzeniem do studium porównawczego z nazizmem. Wraz z Niemcami przyszedł inny rodzaj terroru, inne (acz równie nędzne) traktowanie człowieka, pojawiła się inna mentalność. Te następujące po sobie dwie okupacje wyniszczające ludzi i miasto ukazał Ignacy Chiger pierwszorzędnie. Niby różne, a jednak mające na celu jedno: jak najbardziej upodlić człowieka. Świat pogrążył się w mroku dla Chigera i jego rodziny na długie miesiące przedtem nim zdecydował się sprowadzić swoją rodzinę do kanałów.

Przede wszystkim zaś przekaz Chigera był jasny: w ekstremalnych czasach egzamin z humanitaryzmu tylko jednostki zdają celująco i nie liczy się narodowość: Rosjanin, Niemiec, Ukrainiec czy Polak.

Mocna książka. Ważna.

Polecam.

Moja ocena: 5.5

Oliver Sacks „Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem”

Oliver Sacks, Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem, Zysk i S-ka, Poznań 2008, 302 s.

Książka Olivera Sacksa, angielskiego neurologa i psychiatry, z pozoru tylko podejmuje wąsko rozumianą tematykę medyczną związaną z neuropsychologią czy też z neurologią. Neuropsychologia, tak jak kiedyś psychoanaliza, jest pasjonującą dyscypliną naukową nie tylko dlatego, że poszerza naszą wiedzę o psychice człowieka, ale również dlatego a może przede wszystkim że studiowanie tych zagadnień nieodmiennie prowadzi czytelnika do postawienia sobie zasadniczych pytań egzystencjalnych. Tematem tej dziwnej, ale wspaniałej książki jest analiza tego, co się dzieje, kiedy następują jakieś zmiany w mózgu, o których większość z nas nawet nie ma pojęcia... Doktor Sacks pokazuje, jakie lęki drzemią ukryte w naszych umysłach i jak niewiele potrzeba, by się ujawniły.

Oglądasz „Memento” o facecie z utratą pamięci krótkotrwałej i myślisz sobie: „Uff, to tylko film.” A potem sięgasz po książkę Oliviera Sacksa i fikcja staje się rzeczywistością.

„Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem” to książka poświęcona patologii mózgu, tej szarej, pofałdowanej substancji, którą wszyscy mamy pod czaszką i której działania wciąż jeszcze do końca nie zgłębiono. To publikacja naukowa, acz napisana językiem prostym i zrozumiałam, co nie zmienia faktu, że przypadki, jakie przywołuje angielski neurolog jako przykłady dysfunkcji mózgu, są przerażające. Żyjemy, kochamy, smucimy się, czytamy, pracujemy, narzekamy nie zastanawiając się nad tym, ile mamy szczęścia, że jednocześnie jesteśmy świadomi swego człowieczeństwa, widzimy świat, poruszamy się i pamiętamy, co robiliśmy pięć minut temu lub wczoraj, potrafimy zapanować nad słowami, rozumiemy słowa innych. Pacjenci doktora Sacksa te pozornie zwyczajne umiejętności utracili. Nieodwracalnie.

Tytułowy mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem to muzyk, chory na agnozję wzrokową, mający dobry wzrok, acz nie potrafiący zrozumieć na co patrzy; radzący sobie z chorobą za pomocą.... muzyki. Kolejny przypadek – blisko pięćdziesięcioletni człowiek, którego życie i wspomnienia zatrzymały się na okresie, kiedy miał lat dziewiętnaście. Za każdym razem rozmawiał z lekarzem jakby się spotkali po raz pierwszy, nie pamiętał zresztą nie tylko jego (czy personelu), ale w ogóle ostatnich trzydziestu lat życia. Albo opis młodej kobiety, która nie potrafi koordynować i kontrolować ruchów rąk i nóg. Albo mężczyzny, który nie potrafił rozpoznać własnej nogi. Albo kobiety, która całkowicie utraciła pojęcie „lewej strony”. Albo... albo... wszystkie przypadki opisane przez doktora Sacksa są równie niezwykłe, co przerażające. Przytrafiły się zwyczajnym, normalnym ludziom. Utracili na zawsze w mniejszym lub większym stopniu część siebie, swojego człowieczeństwa. Niektórym pacjentom udało się pomóc, niektórzy już na zawsze pozostali uwięzieni w swoim niedoskonałym mózgu, zagubieni w czasie lub przestrzeni.

Co najmniej dwa rozdziały poświęcone są zespołowi Tourette’a. Najbardziej znaną formą tej choroby jest nieustanne bluzganie wulgaryzmami. Sacks skupia się jednak przede wszystkim na wszelkiego rodzaju tikach czy naśladownictwie. Przyznaje przy tym, że świat „turetyków” najlepiej poznał obserwując ludzi na jednej z ulic Nowego Jorku. Wielkie miasto, wielki stres, wiele twarzy do oglądania. Przy okazji można dojść do konkluzji, że świat pełen jest ludzi, którzy cierpią albo na jakiś niedostatek, albo nadmiar czegoś. Nieświadomi, nie potrafimy dostrzec tego co najważniejsze: naszego zdrowia, naszej samodzielności i wszelkich zdolności, dzięki którym możemy się cieszyć, smucić i wieść w miarę normalne życie.

Moja ocena: 5.5

Stanisław Jerzy Lec „Myśli nieuczesane” (cytaty) (6)

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Czy muszą być ludzie ze stali? Czasem zdaje mi się, że powinni być z krwi i kości.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Nie każdemu z życiem do twarzy.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Można kogoś skazać na zapomnienie, ale wyrok trzeba wykonać na pamiętających.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Zapytała mnie uroczo: "To chyba bardzo trudno wymyślić wszystko z głowy, tak jak Pan?" - "Trudno" - odrzekłem - "ale myślę, że z nogi byłoby jeszcze trudniej".

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Rasowa plotka nie powinna się nigdy sprawdzać w stu procentach.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Troglodyta nie był troglodytą. Stał na poziomie ówczesnej cywilizacji.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Niewypał myśli zależy również od głowy, w którą trafia.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Zdarza się, że ktoś stawia sobie pomnik za to właśnie, że stawia sobie ten pomnik.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Mamy w kraju bogate zasoby nie wykorzystanej energii. Tupet ćwierćinteligentów.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Nasza niewiedza sięga coraz dalszych światów.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Obserwujemy ciekawe zjawisko: bełkot jako środek porozumiewawczy między ludźmi.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Za każdym krzakiem siedzi zając wyobraźni. Czasem okazuje się duchem gołego tyłka.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Są tacy, co nigdy nie mieli nadziei, i tacy, co wiecznie ją tracą.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Należy żyć przez kalkę, by w razie zniknięcia mieć dowód istnienia.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Dmuchając na zimne, można ostudzić własne zapały.

Lec Stanisław Jerzy; Myśli nieuczesane;
Jedni chcieliby rozumieć to, w co wierzą, drudzy uwierzyć w to, co rozumieją.

Belinda Bauer „Szczątki”

Belinda Bauer, Szczątki, Prószyński i S-ka, Warszawa 2010, 280 s.

Niewyjaśniona zbrodnia. Przebiegły morderca. Koszmar, który powraca…
Dwunastoletni Steven Lamb kopie doły na terenie Parku Narodowego Exmoor. Szuka ciała. Dzień w dzień po szkole i w weekendy także. Chce przywrócić spokój duszy wujka, którego nie dane mu było poznać. Zmarły zniknął mając jedenaście lat. Przyjęto, że padł ofiarą seryjnego mordercy, Arnolda Avery’ego.
Babka Stevena nie uwierzyła w śmierć syna, stale czeka na jego powrót, wbrew rozsądkowi, wbrew opinii rodziny. Steven pragnie ratować sytuację. A skoro w tym celu musi pokazać babce kości zamordowanego dziecka... cóż. Działa logicznie. Pisze starannie przemyślany list do zamkniętego w więzieniu Arnolda Avery’ego. W ten sposób rozpoczyna się niebezpieczna gra w kotka i myszkę między zdesperowanym dzieckiem a znudzonym seryjnym mordercą…

Ostatnią książką przeczytaną w roku 2012 były „Szczątki” Belindy Bauer. Powieść debiutancka, a zatem nie wolna od pewnych niedoskonałości, ale o tym za chwilę.

„Szczątki” to powieść wyrażająca uniwersalną prawdę: kiedy dziecko pragnie, aby bajka o uszczęśliwieniu rodziców się ziściła, nie cofnie się przed niczym. Nawet przed korespondencją z pedofilem.

Pisanie o rozpaczy i nadziei tak, aby wypadło to autentycznie, jest trudne. Bardzo bowiem łatwo jest popaść w denerwującą przesadę czy tani sentymentalizm. Wydaje mi się, że opisując babkę i matkę Stevena, Bauer wyszła z tego dość obronną ręką. Przedstawiła kobiety załamane, słabe i zapatrzone w przeszłość, kiedy tymczasem pod ich bokiem rośnie, właściwie samopas, dziecko, które nie jest winne zdarzeniom sprzed lat. Kobiety drąży niepewność losu syna i brata; zaginiony: ani martwy, ani żywy. Po prostu go nie ma. Czyż nie jest to najokrutniejsza rzecz, jaka może przydarzyć się matce?

Niestety z chwilą, kiedy na kartach książki pojawia się postać Avery’ego, paradoksalnie opowieść zaczyna obniżać loty. Avery opisany jest nie tyle niestarannie, co nieumiejętnie. Nie przeraża, nie wydaje się być osobą przeżartą złem. Jest schematyczny, papierowy. Nie przekonuje.

„Szczątki” to nie jest powieść akcji i jeśli ktoś się spodziewa takowej, to się zawiedzie. Jest to opowieść pełna melancholii, opisów typowych angielskich, dzikich krajobrazów, gdzie może wydarzyć się wszelkie zło. Od strony plastycznej – napisana jest zgrabnie. Podobnie jest z rozpaczą i smutkiem kobiet, i determinacją głównego bohatera. Tylko ten seryjny morderca... nijaki.

Moja ocena: 4

Doris Lessing „Dobra terrorystka”

Doris Lessing, Dobra terrorystka, Albatros A. Kuryłowicz, Warszawa 2008, 448 s.

Anglia, lata 80., apogeum rządów Margaret Thatcher. Grupa młodych anarchistów zajmuje przeznaczony do zburzenia dom w centrum Londynu. Jest wśród nich 36-letnia Alice Mellings, która nienawidząc klasy średniej i drobnomieszczańskich cnót, sama jest ich najlepszą wyrazicielką. Nieprzystosowani, porywczy marzą o dokonaniu ataku terrorystycznego, który odmieniłby rzeczywistość. Kiedy wreszcie naiwne fantazje o zbawieniu społeczeństwa zaczynają się realizować, dzieło wyzwolenia przemieni się w chaos, a na ulicach Londynu zapanuje krwawy terror.

Przez pierwsze sto stron główne zajęcia Alice to bieganie po mieście, załatwianie pieniędzy i porządkowanie squatu, do którego trafiła wraz ze swoim facetem - Jasperem. Niby sytuacje banalne, ale dzięki temu krok po kroku Lessing odsłania nam oblicza głównych bohaterów. Wywodzącej się z klasy średniej Alice nie wystarcza puste gadanie, rozmowy o tym, „co by było gdyby”. Pewne rzeczy muszą zostać zrobione, bo nawet idealiści czy też domorośli terroryści muszą coś jeść, gdzieś spać. Tymczasem Jasper, który ma gębę zapchaną pogardą dla drobnomieszczaństwa, w rzeczywistości jest odrażającym typem egocentryka skupionego na pozorach. Łaskawie pozwala, aby roztaczano nad nim opiekę i podsuwano mu najlepsze kąski, bo uważa się za człowieka idei, prawdziwego komunistę i aktywnego rewolucjonistę, dla którego niegodne jest myślenie o tak przyziemnych sprawach jak jedzenie czy uczucia.

Lessing ukazała w „Dobrej terrorystce” całe zakłamanie i pustkę rewolucjonistów, którzy odrzucając z jednej strony zdobycze konsumpcjonizmu, z drugiej – chętnie z nich korzystają, zasłaniając się przy tym potrzebami chwili. Brud i smród w jakim żyją wcale nie ukazuje ich pogardy dla spraw doczesnych, lecz lenistwo i wygodnictwo. Jednocześnie zaś żyją po to, aby mówić. Nawet nie rozmawiać, ale mówić właśnie, upajać się słuchaniem własnego głosu, swoich wypowiadanych myśli. Pragnienie zrobienia „czegoś”, wstrząśnięcie społeczeństwem długo pozostają w sferze planów, bo przecież do snucia takowych nie potrzeba zużywać nadmiernej energii.

Lessing obnażyła całą nędzę moralną i etyczną ludzi, którzy zadowoleni są z nazywania siebie terrorystami, a przecież w gruncie rzeczy są tylko niepoważnymi fantastami, których hipokryzja nie ustępuje hipokryzji polityków, którymi pogardzają. Co istotne, Lessing nie ocenia, nie pisze wprost, że ten czy tamten jest prymitywny, słaby czy leniwy. Ogranicza się do przedstawienia zdarzeń i wypadków, ocenę pozostawiając czytelnikom.

Mnie pozostawiła z pytaniem: czy Alice była dobrym człowiekiem i terrorystką, czy też dobrą terrorystką i (zwykłym) człowiekiem?

Moja ocena: 5.5

Tess Gerritsen „Klub Mefista”

Tess Gerritsen, Klub Mefista, Albatros A. Kuryłowicz, Warszawa 2012, 400 s.

Napisane krwią po łacinie słowo "Zgrzeszyłam" w miejscu okrutnego zabójstwa młodej kobiety, której odcięto głowę, to w Wigilię Bożego Narodzenia ponure motto dla detektyw Jane Rizzoli. Co łączyło ofiarę z psychiatrą, Joyce O'Donnell, członkinią elitarnej Fundacji Mefista, powstałej w początkach XX wieku? W ekskluzywnej rezydencji na Beacon Hill, należącej do historyka Anthony'ego Sansone'a, członkowie fundacji zajmują się analizą zła, poszukując jego przyczyn i sprawców. Czy zło ma fizyczną postać? Czy szatan wraz ze swoimi demonami naprawdę żyje pośród nas?

Tess Gerritsen zboczyła ze ścieżki thrillera na dróżkę horroru. Chociaż w „Klubie Mefista” trupów nie brakuje i krew leje się wiadrami, to z czasem coraz więcej w niej grozy, demonów i odniesień do starożytnych mitów niż badania miejsc zbrodni i zwłok. Rozumiem, że pani Gerritsen chciała dać sobie odpocząć od thrillera medycznego, ale mariaż antropologii z „Księgą Enocha” mnie osobiście nie przypadł do gustu. Co gorsza, sposób pisania i narracji skupia się tak bardzo na dywagacjach o istocie zła na przestrzeni historii świata, że zbrodnie schodzą na drugi plan i dość szybko można się zorientować kim jest morderca.

Książkę czyta się szybko, ale sama akcja nie bardzo przypadła mi do gustu. Tajemnicze organizacje, tajemniczy bogacze i satanizm – to nie dla mnie. Zbyt duża doza nieprawdopodobieństwa, zbyt sensacyjne podejście do tematu. Stanowczo wolę thrillery z bardziej skomplikowaną i mniej przegadaną fabułą.

Moja ocena: 4

Elizabeth George „Gdzie jest Józef?”

Elizabeth George, Gdzie jest Józef?, Świat Książki, Warszawa 1998, 604 s.

Debora i Simon St. James postanawiają spędzić urlop w zimowej scenerii Lancashire. Na miejscu dowiadują się, że pastor Winslough, z którym chcieli się spotkać, nie żyje - padł ofiarą przypadkowego otrucia. Niezadowolony z orzeczenia koronera i zaniepokojony uczuciem między prowadzącym dochodzenie posterunkowym a kobietą, która podała tragiczny posiłek, Simon wzywa swego starego przyjaciela inspektora Thomasa Lynley’a. Wspólnie odkrywają ponure i skomplikowane stosunki w miasteczku. Mieszkańców łączy ze sobą miłość, nienawiść, żądza zemsty.

Końcówka roku 2012 (to nie pomyłka) nie nastrajała mnie optymistycznie. Kryminały i thrillery miały być książkową ucieczką od ponurej rzeczywistości. Stąd czytanie Kellermana, Gerritsen czy Elizabeth George.

„Gdzie jest Józef?” jest na pewno ciekawszy od „Kto z was jest bez grzechu”, chociaż objętością tej drugiej nie ustępuje. Podobał mi się klimat prowincjonalnego zaśnieżonego Lancashire, zamknięta społeczność, bulgocąca seksualność dorastających dziewcząt i krążący gdzieś morderca. O ile postacie miasteczka opisane są ciekawie, to główni bohaterowie, w tym przypadku Deborah i St. James są idealni w swej miłości aż do wymiotów. Mają swoje wzloty i upadki, acz kochają się tak, jakby poznali się wczoraj, a żaden kryzys małżeński im nie straszny. Pewnie jestem niesprawiedliwa, zatem asekurująco zapewniam, że jest to tylko i wyłącznie moje, subiektywne odczucie.

Jak dla mnie, za dużo w tej powieści wątków pobocznych, powiązanych luźno albo wcale z głównym trzonem akcji. Rozprasza to, każe zapamiętywać imiona, wytrąca z rytmu czytania. Na szczęście koniec jest równie zadawalający, co ponury.

Moja ocena: 3.5

Tess Gerritsen „Ogród kości”

Tess Gerritsen, Ogród kości, Albatros A. Kuryłowicz, Warszawa 2009, 416 s.

Czasy współczesne. Julia Hamill dokonuje makabrycznego odkrycia na terenie nowo nabytej posiadłości w Massachusetts - wykopuje czaszkę kobiety noszącą nieomylne ślady popełnionej zbrodni. Odpowiedzi na pytanie, kim jest zamordowana, należy szukać w innej epoce.
Boston, rok 1830. Norris Marshall, ubogi student medycyny zarabiający na utrzymanie i czesne uczestnictwem w ponurym procederze handlu zwłokami, staje się głównym podejrzanym w sprawie serii mordów. Straszliwie okaleczone ciała dwóch pielęgniarek i lekarza zostają znalezione w pobliżu szpitala uniwersyteckiego. Aby dowieść swojej niewinności Norris musi odszukać jedynego świadka, który widział zabójcę - piękną szwaczkę z bostońskich slumsów przekonaną, że będzie następną ofiarą...

Nie przepadam za książkami historycznymi, bo jestem niemożebnie wyczulona na błędy merytoryczne. Nawet drobnostka potrafi zepsuć mi przyjemność z lektury. Tym samym szerokim łukiem omijam w bibliotece półkę z najnowszymi powieściami historycznymi.

A jednak po „Ogród kości” sięgnęłam, przeczytałam i byłam zadowolona. Tess Gerritsen zna się na tym, o czym pisze. Wprowadza nas w szpitalny świat dziewiętnastowiecznego Bostonu, gdzie higiena była kwestią dalekiej przyszłości, lekarze przenosili na niemytych dłoniach miliony zarazków, a handel zwłokami kwitł w najlepsze.

Perfekcyjnie oddane są nie tylko realia związane z medycyną, ale też sugestywnie opisane jest samo miasto, jego szemrane zaułki, podejrzane gospody i równie podejrzani osobnicy. To nie jest ocenzurowany Boston wyższych sfer z całym blichtrem, zakłamaniem i pieniędzmi. Gerritsen pisze o biedzie, slumsach i popełnianych zbrodniach tak zajmująco, że czas spędzony nad „Ogrodem kości” mija nie wiedzieć kiedy. Zdecydowanie jedna z najlepszych książek obyczajowo-kryminalnych z fabułą umiejscowioną w przeszłości.

Moja ocena: 5

Alexander McCall Smith „Mieć siedem lat”

Alexander McCall Smith, Mieć siedem lat, Muza, Warszawa 2013, 296 s.

Nie ma ważniejszych spraw dla sześciolatka niż perspektywa skończenia siedmiu lat, i to wkrótce.
Bertie, rezolutny mieszkaniec kamienicy przy 44 Scotland Street, zamiast lekcji włoskiego, gry na saksofonie i spotkań z terapeutą woli poświecić się grze w rugby, uczestniczyć w biwakach i być „prawdziwym chłopcem”. Jednakże na drodze do zrealizowania tych marzeń stoi nieznosząca sprzeciwu Irene, zdecydowana za wszelką cenę kontynuować proces "ulepszania" swojego pierworodnego.
Jednakże los płata figle...

Ostatnia jak do tej pory wydana po polsku część z serii „44 Scotland Street” daleko odbiegła treścią, akcją i umiejscowieniem od swych początków. Słoneczna Toskania, Florencja, krajobrazy Szkocji, postaci rozproszone po całym Edynburgu. I tylko Irene pozostała niezmiennie irytująca z całą swą wszechwiedzą. Jej dwie szczególnie drażniące myśli zapodaję pod tekstem. Ta baba nadawałaby się na więzienną strażniczkę, bo matka to z niej fatalna. Bertie nadal ma sześć lat, to już fenomen na skalę światową, ale w sumie rację ma autor i po co dorastać zbyt szybko?

Chwilą oddechu są perypetie Domeniki i Angusa w czasie podróży po Włoszech. Romantyzm przeplata się z komizmem, a jednocześnie McCall Smith puszcza do czytelników oko i przypomina, że miłość nie jest równoznaczna z namiętnością, a drugiej osoby można szukać nawet w jesieni życia. Poszukiwania te są tym przyjemniejsze, że tłem są piękne toskańskie pejzaże.

Pojawia się również Bruce przypominający swych zachowaniem to doktora Jekylla, to pana Hyde’a. Matthew spodziewa się potomka. I nagle wszystko się urywa, kończy w najciekawszym momencie. Pozostajemy z wielkim znakiem zapytania. I jeśli o mnie chodzi, z pragnieniem, aby przeczytać część kolejną.

Moja ocena: 4

* * *

McCall Smith Alexander; Mieć siedem lat;
- To nieładnie kryć się przed mamą – ciągnęła Irene. – Chłopcy nie powinni mieć przed mamą żadnych tajemnic. Mama to najlepszy przyjaciel, nie tylko teraz, ale na całą resztę życia.

McCall Smith Alexander; Mieć siedem lat;
Powinieneś wiedzieć, mój drogi, że zawsze nie zawsze znaczy zawsze. Ogólnie rzecz biorąc, owszem, ale czasami znaczy nigdy. Zapamiętaj to sobie.