Arnaud Delalande „Bajki pisane krwią”

Arnaud Delalande, Bajki pisane krwią, Albatros A. Kuryłowcz, Warszawa 2011, 398 s.

Rok 1774, czasy panowania Ludwika XV. W wersalskiej Galerii Zwierciadlanej odkryte zostają zwłoki brutalnie zamordowanej młodziutkiej Rosette oraz liścik adresowany do przyjaciela Casanovy Viravolty, awanturnika pracującego niegdyś dla Republiki Weneckiej. Dlaczego morderca zostawił przy zwłokach jedną z bajek La Fontaine’a oraz różę? Skąd pomysł nawiązania do Bajkarza, którego sam Viravolta zabił niegdyś w pojedynku? Morderca zapowiada dziesięć zabójstw, ale wkrótce okazuje się, że dziewczyna z Galerii Zwierciadlanej nie była jego pierwszą ofiarą – pod nóż poszło już kilku agentów i informatorów z tajnej służby króla.

Pietro Viravolta jest bardziej bondowski niż sam Bond. Czytając „Bajki pisane krwią” co pewien czas przemykało mi po głowie: „My name is Orchidea. Czarna Orchidea!” I jako agent ma nawet swego osiemnastowiecznego Q – Augustina Mariénne! Jest to kalka tak widoczna, że aż żenująca, przynajmniej dla mnie – czytelnika. Delalande w swym naśladownictwie idzie dalej. Ma aspiracje aby być nie tylko nowym Ianem Flemingiem. Ni stąd ni zowąd pragnie by „Bajki pisane krwią” stały się nowymi „Nędznikami” i poświęca całe akapity na dziwaczne przemyślenia o Paryżu i na szczegółowe, pseudopoetyckie widoki miasta z wyżyn katedry Notre Dame. Ale i to nie wystarcza autorowi i niczym Dan Brown stara się wcisnąć między wersy różne fakty i ciekawostki podane jednak w tak drętwiej formie, że nużą raczej niż uzupełniają obraz osiemnastowiecznego Paryża.

Chociaż zarys fabuły brzmi zachęcająco, wykonanie zawodzi na całej linii. Akcja się rozłazi, Delalande przynudza i chcąc wiele zdziałać, miota się od pomysłu do pomysłu na czym cierpi logika. Ani to thriller historyczny, ani powieść płaszcza i szpady. Takie flaki z olejem.

Lepiej trzymać się z daleka.

Moja ocena: 1.5

Majgull Axelsson „Dom Augusty”

Majgull Axelsson, Dom Augusty, W.A.B., Warszawa 2006, 452 s.

Augusta, Alice i Angelica to przedstawicielki różnych pokoleń tej samej rodziny. Łączą je nie tylko więzy krwi, lecz także wspólne losy – dwie z nich to matki nieślubnych dzieci, trzecia jest niechcianą córką. Nieświadomie wszystkie popełniają błędy swoich poprzedniczek. Przekazywany z pokolenia na pokolenie dom Augusty, w którym szukają schronienia, staje się świadkiem rozpaczy, radości, poszukiwania prawdziwego uczucia oraz walki o niezależność i samodzielność. To powieść, w której poezja przeplata się z tragedią, a rzeczywistość z magią. Wielowątkowa i wielopłaszczyznowa historia, bogata w emocje, wydarzenia i postaci, barwnie i potoczyście opowiedziana, przywodzi na myśl przekazywane ustnie legendy, których literackim odpowiednikiem jest twórczość Selmy Lagerlöf.

Jak wiele książek, tak i „Dom Augusty” sam wszedł w moje ręce leżąc na stosiku zwrotów w bibliotece. Nie jest łatwo mnie zauroczyć, a prozie Axelsson poddałam się bez wahania. Skojarzyła mi się z „baśniowością” Joanne Harris (tyle, że w o wiele lepszym wydaniu) połączoną z magicznymi opowieściami Isabel Allende. Podobny klimat, tylko zamiast słonecznych czy wręcz upalnych krain, na kartach powieści Axelsson dominuje zimno, półmrok i szarość Szwecji.

Smutne są opowieści Axelsson, acz napisane zręcznie i ma się odczucie, że spędza się wieczór nad wyrafinowaną robótką, gdzie zamiast oczek wełny, autorka dzierga skrzętnie dobrane słowa o niechcianych ciążach, samodzielności, samotności, zachowawczym egoizmie, poczuciu winy czy niedostosowaniu niechcianego dziecka. Rzadko emocje dochodzą u mnie do głosu. A w czasie czytania „Domu Augusty” popłakałam się jak bóbr. Zapewne istotne jest to, że sama jestem matką, też popełniam błędy wychowawcze i mogłam znaleźć w bohaterkach cząstkę siebie. Piękna choć przygnębiająca proza o kobietach, które starając się nie okazywać słabości zamykają się w sobie, a z czasem zamykają się na świat i tym samym tracą okazję, by poprzez podzielenie się swymi błędami, ustrzec od nich najbliższe osoby.

Moje osobiste odkrycie 2012 roku. Polecam.

Moja ocena: 5.5

Alexander McCall Smith „Opowieści przy kawie”

Alexander McCall Smith, Opowieści przy kawie, Muza, Warszawa 2011, 333 s.

Kto czytał „44 Scotland Street”, chętnie dowie się, co słychać u znajomych mieszkańców pewnej kamienicy w Edynburgu. Ale także ci, którzy nie znają twórczości Alexandra McCalla Smitha, powiedzą po zakończeniu lektury to samo, co autor po zakończeniu pisania: „Ani przez chwilę się nie nudziłem”.
Najróżniejsze, bardziej i mniej prawdopodobne przygody, nie całkiem udane miłosne intrygi, chybione ambicje rodziców, szczypta domorosłej filozofii, manowce popularnej psychoanalizy… Każdy odnajdzie w tej powieści jakieś własne doświadczenia, może doszuka się uniwersalnych prawd – lecz przede wszystkim będzie się dobrze bawić.

Do bohaterów McCall Smitha człowiek się przyzwyczaja. Zaczyna ich traktować niczym dobrych znajomych i chce wiedzieć, co też nowego w ich życiu.

Przez „Opowieści przy kawie” nie przewija się jeden główny wątek. McCall Smith po prostu opisuje ich dalsze losy, a są one coraz ciekawsze i bardziej dynamiczne. Na szczęście w niebyt poszła rodzina pracodawcy Bruce’a. Z drugiej strony autor wprowadził na scenę nudziarza Ramseya Dunbartona, przy którego wspomnieniach jego żona Betty przysypiała, a ja ziewałam. Można to przecierpieć.

W „Opowieściach przy kawie” McCall Smith nawiązuje do relacji na linii rodzice-dzieci. Częściej pojawia się ojciec Pat, poznajemy też ojca Matthew – Gordona, Stuart Pollock stara się włączyć w „przedsięwzięcie Bertie”. Właśnie wątek Bertiego staje się coraz ciekawszy. Sześciolatek obserwuje otaczający go świat i czyni pierwsze próby, by wpłynąć na swój los. Psychoterapeuta widziany jego oczyma to sfrustrowany i uwielbiający nadinterpretacje konował-teoretyk pragnący sławy, a nadający się raczej na pacjenta szpitala na nerwowo wyczerpanych. Równie ciekawą postacią z psychologicznego punktu widzenia jest Bruce, który w końcu ma szansę na wyniesienie jakichś nauk ze swoich poczynań. Ale czy narcyz jest w stanie czegokolwiek się nauczyć? McCall Smith coraz dokładniej portretuje swoich bohaterów, stawia ich przed różnymi decyzjami, daje szanse na zmiany. Przede wszystkim jednak stwarza ciepły obraz społeczności powiązanej ze sobą różnymi zobowiązaniami i więzami, z tętniącym życiem Edynburgiem w tle.

Moja ocena: 4

Kirył Bułyczow „Ludzie jak ludzie”

Kirył Bułyczow, Ludzie jak ludzie, Iskry, Warszawa 1976, 316 s.

Kirył Bułyczow stworzył własny, bardzo rosyjski, styl łączący realistyczną obserwację obyczajową z fantastyką, lirykę z humorem. Tytuł tomu, będący oczywiście przekorną aluzją do powieści H.G. Wellsa „Ludzie jak bogowie”, trafnie charakteryzuje główną myśl opowiadań Bułyczowa.

Na jednym ze spotkań Dyskusyjnego Klubu Książki wynikła dyskusja o obecnych i przeszłych lekturach. Pojawiło się nazwisko Bułyczowa. Kilka dni temu przyniosłam tom jego opowiadań do domu i przeczytałam w jeden wieczór.

Bawiłam się przednio chociaż fantastykę z reguły omijam szerokim łukiem. Trudno zresztą uznać wszystko za fantastykę. W „Ludzie jak ludzie” dokonujący wyboru Tadeusz Gosk umieścił trzy rodzaje opowiadań: o mieszkańcach Wielkiego Guslaru, Alisie i opowiadania stricte fantastyczne. Nie ukrywam, że najbardziej podobały mi się te pierwsze.

Wielki Guslar wydaje się zwykłym rosyjskim miasteczkiem położonym gdzieś na jednej z równin Republiki Rosyjskiej. Mieszkają tam zwykli ludzie przeżywający normalne kłopoty i radości. Ale to właśnie ich mieścinę upodobali sobie kosmici i to w Guslarze dzieją się czasami dziwne przypadki. I zazwyczaj jest przy nich obecny Korneliusz Udałow – kierownik przedsiębiorstwa budowlanego. Właśnie on spaja swą postacią opowiadania. Bułyczow w dowcipny, chwilami alegoryczny sposób, z liryzmem typowym dla Rosjan opisał przywary, tęsknoty i marzenia swoich bohaterów. Krótkie acz treściwe teksty przypominające przypowieści z akcentem fantastyki nie tylko bawią. Są ironicznym spojrzeniem na rosyjskie społeczeństwo – cały wachlarz ludzkich zachowań. Po prawdzie nie zmartwiłabym się, gdyby wszystkie opowiadania ograniczyły się do Udałowa i jego sąsiadów. Przy nich opowieści o Alisie są nudnawe i właściwie monotematyczne.

W czterech opowiadaniach, gdzie akcja rozgrywa się albo na nieznanych planetach, albo opowiada o niesamowitych zjawiskach, Bułyczow znajduje pretekst by ukazać, że wszędzie można odnaleźć tęsknotę za przyjaźnią, zwyczajnością, uczciwością i wszystkimi tymi cechami, jakie trawią ludzi tu, na Ziemi.

Bułyczow zdaje się mieć nieograniczoną wyobraźnię. Jego bohaterowie chociaż nie są pozbawieni wad, potrafią wzbudzić sympatię, sama zaś proza jest wybornym przykładem pięknego języka i nietypowych treści.

Polecam.

Moja ocena: 5

Barbara Bentley „Kochałam psychopatę”

Barbara Bentley, Kochałam psychopatę, Hachette Polska, Warszawa 2010, 487 s.

Kiedy John Perry, emerytowany kontradmirał, poprosił Barbarę o rękę, nie mogła uwierzyć we własne szczęście. Miał za sobą niezwykłą karierę wojskową, znał siedem języków, przyjaźnił się ze sławnymi ludźmi i pochodził ze znamienitej rodziny. Był czarujący, troskliwy, opowiadał fascynujące historie - wydawał się doskonały. Ta książka to wstrząsający opis oszustwa i zdrady. I triumf kobiety, która się nie poddała.

Barbara Bentley nie pisze literacko, chwilami aż razi brak warsztatu i drewniane dialogi, po uczniowski spisane odczucia. Ale ta opowieść nie ma zachwycać jako pozycja literatury, ma pomóc innym kobietom zrozumieć, że uwolnienie się od psychopaty jest możliwe i... konieczne.

We wstępie Bentley odwołuje się do książki Roberta Hare’a „Psychopaci są wśród nas”, odwołuje się do wiedzy profesjonalisty, definiuje istotę psychopatii i kwestii z nią związanych. A potem zaczyna snuć swą opowieść, która udowadnia tezę Hare’a, że literaci i filmowcy zniekształcili w imię sensacji pojęcie psychopaty. To nie są seryjni mordercy, lecz ludzie ekstremalnie skupieni na sobie i zaspokajaniu swoich potrzeb kosztem innych. Taki właśnie był John Perry, drugi mąż Bentley.

Czytając jej wspomnienia i wiedząc, że człowiek ten okazał się manipulatorem i osobnikiem do gruntu złym i fałszywym, można się zastanawiać, jakim cudem Bentley nie przejrzała go wcześniej. Spędziła z Perrym dziewięć lat, dała się omotać setkami niestworzonych opowieści, przymykała oczy na nieodpowiedzialność finansową męża, na jego uniki i niekonsekwentne działania. Przez cały ten czas naiwnie wierzyła, że w końcu, kiedyś uda się jej zmienić mężczyznę, że wyjdą z długów, w których grzęźli coraz bardziej, że będą żyli długo i szczęśliwie.

Nie ona jedna mu wierzyła. Owszem, znajomi mieli na początku niejakie obiekcje, ale zachowali je dla siebie. Perry kłamał zaś tak przekonująco, że przez cały okres małżeństwa otoczenie Barbary Bentley wierzyło, że jest emerytowanym wojskowym uhonorowanym najwyższymi amerykańskimi odznaczeniami.

W trakcie czytania doszłam do wniosku, że my, kobiety jesteśmy chwilami (oj długo mogą trwać te chwile, latami) po prostu głupie i naiwne. Strach przed samotnością jest dotkliwszy niż strach przed psychopatą, szczególnie jeśli nie chcemy przyjąć do wiadomości, że nie żyjemy w normalnym związku i że człowiek u naszego boku nie jest osobą zdrową psychicznie. Zdaję sobie sprawę z uogólnienia, nie wszystkie kobiety boją się, że otoczenie będzie je rozliczać z kolejnego nieudanego związku, że nie zawsze trzeba dochowywać przysięgi małżeńskiej (szczególnie jeśli grozi to utratą życia), że nie można dać się spętać więzom religii jeśli bezpieczeństwo jest zagrożone, a cierpienie nie uszlachetnia kiedy żyje się z oprawcą pod jednym dachem i nikt nie wie, co wydarzy się za godzinę lub dwie.

Barbara Bentley musiała doświadczyć zamachu na swoje życie, aby przejrzeć na oczy. A nawet wówczas wierzyła jeszcze, że jest w stanie pomóc mężowi! Dopiero z perspektywy czasu, terapii i lektur odpowiednich książek zaczęła dostrzegać, w jakim niebezpieczeństwie żyła przez ostatnie lata swego małżeństwa. Dobrze, że zdecydowała się na opisanie swojej historii.

Moja ocena: 3.5

Ray Bradbury „451 stopni Fahrenheita”

Ray Bradbury, 451 stopni Fahrenheita, Solaris, Stawiguda 2008, 220 s.

Po niebie latają odrzutowce z głowicami atomowymi, ludzie spędzają czas przed telewizyjnymi ścianami, a strażacy – zamiast gasić – wzniecają pożary. Najchętniej palą książki…do tego zostali powołani.

451 stopni Fahrenheita to temperatura, w której zaczyna palić się papier.

Dobra dystopia nie jest zła!

Po lekturze powieści przedstawiającej fikcyjny świat, gdzie to co wartościowe jest niszczone i panuje zamordyzm totalny; wracam do rzeczywistości z poczuciem ulgi i naładowana pozytywnie. Na nowo potrafię się cieszyć nawet najdrobniejszym, wydawałoby się, wydarzeniem: uśmiechem sąsiadki, promieniem słońca na twarzy, spacerem do biblioteki. Jak ja lubię tutejszą bibliotekę! Lubię łazić między ciasno ustawionymi półkami, czytać tytuły, dotykać grzbietów książek, potem niespiesznie decydować o tym, które z nich zabiorę do siebie. W moim domu też wszędzie panoszą się książki (i dziecięce zabawki), niektóre drzemią w szafie lub w komodzie, inne wędrują po półkach regałów. Nie chciałabym spędzać połowy swego życia w pomieszczeniu, gdzie na regałach stoją kryształy a centralnym punktem jest wielki plazmowy telewizor. To nie moja bajka.

A teraz wyobraźcie sobie świat bez książek, których nie tylko czytanie jest zakazane, ale również posiadanie! Nie ma odprężenia w ciszy i spokoju, skupienia na lekturze, przeżyć duchowych, nie ma smutku ani radości, bo człowiek jest zdegradowany do roli biernej i podporządkowanej jednostki. Wyobraźcie sobie świat, w którym najważniejszy element wyposażenia domu stanowi wielki ekran skąd bez końca płyną bezwartościowe, przeżute na papkę wiadomości lub rozrywka mająca zaspokoić najniższe instynkty, byleby tylko człowiek nie myślał i nie zastanawiał się nad sobą i otaczającą o mentalną pustką. Wyobraźcie sobie stałe zagrożenie atomowe.

W takim otoczeniu żyje Guy Montag zajmujący się wzniecaniem pożarów. Wydaje się być uczłowieczonym robotem, nie zastanawia się, nie podważa rozkazów. Do czasu. A kiedy ów czas nadchodzi, wątpliwości narastają, doprowadzają do zmiany punktu widzenia i pragnienia, aby poczuć czym jest życie, w którym dostępna jest literatura. W Montagu budzą się uczucia, wspomnienia i... bunt. W mrocznym, wydawałoby się pogrążonym w wiecznej ciemności świecie, Guy Montag przechodzi na drugą stronę barykady by odnaleźć swe człowieczeństwo.

Podobnie jak „Rok 1984” Orwella i „Pianola” Vonneguta, „451 stopni Fahrenheita” powstało w niedługi czas po II wojnie światowej, w czasie nasilonej, schizofrenicznej przemocy nakręcanej przez Stalina u kresu życia. Bradbury przedstawił swoją wizję w sposób najbardziej brutalny. Jeśli świat Orwella był ponury i szary, to świat Bradbury’ego pochłaniał ogień i promieniowanie. Wszystko jednak sprowadzało się do nieustannej kontroli nad ludźmi.

I chociaż w obecnych czasach książki (jeszcze) są dobrem ogólnym, samoloty z bombami atomowymi nie latają nad nam głową, to mentalna papka z telewizora już nas atakuje i ogłupia. Może warto zastanowić się dwa razy, nim naciśnie się pilota od telewizora?

Moja ocena: 5

* * *

Bradbury Ray; 451° Fahrenheita;
Dobrzy pisarze często dotykają życia. Przeciętni zaledwie je muskają. Beznadziejni – gwałcą je i zostawiają muchom na żer.

Bradbury Ray; 451° Fahrenheita;
To pozytywny aspekt umierania: gdy nie ma się nic do stracenia, można sobie pozwolić na każde ryzyko.

Bradbury Ray; 451° Fahrenheita;
Patrz na wszystko zdumionymi oczami, żyj, jakbyś za dziesięć sekund miał paść trupem. Przyjrzyj się światu. Jest bardziej fantastyczny niż jakikolwiek pomysł zrealizowany w fabryce. Nie proś o gwarancje, nie żądaj uwierzytelnienia, bo takiego zwierzęcia nigdy nie było. A gdyby istniało, to byłoby krewniakiem wielkiego leniwca, który dzień w dzień wisi na gałęzi głową w dół i przesypia życie. Do diabła, potrząśnij tym zwierzęciem, strąć leniwca na tyłek.

Frank Peretti, Ted Dekker „Dom”

Frank Peretti, Ted Dekker, Dom. Droga ucieczki jest w Tobie, Studio EMKA, Warszawa 2007, 272 s.

Frank Peretti i Ted Dekker, dwaj najbardziej uznani autorzy thrillerów paranormalnych - połączyli siły, aby stworzyć opowieść, która was zaskoczy. Przyjmijcie zaproszenie do ich Domu. Przyłączcie się do gry, w której zwycięstwo równa się porażce, a jedyna droga ucieczki jest w was samych. Gra toczy się o najwyższą stawkę, a jej zasady mógł opracować jedynie szaleniec. Zasady, których musicie przestrzegać. Jedna Gra. Siedmioro uczestników. Trzy zasady. Gra kończy się o świcie.

Co za wtórny bełkot!!! Gliniarz zerżnięty z „Desperacji” Kinga, motyw gry zapożyczony z „Trzynastu duchów”, to już wszystko było!!! Brak w tym jakiejkolwiek logiki, sensu czy finezji. Cała „intryga” rozłazi się w szwach, w domu błądzą nie tylko bohaterowie, ale i autorzy tego czegoś, bo horrorem trudno to nazwać, chyba że przyjmiemy, że horrorem jest przebrnięcie przez to. Wydaje się, że Peretti i Dekker pisali niezależnie od siebie, potem złożyli to do kupy i nawet nie sprawdzili czy aby opisywali ten sam dom.

Nudna, żenująca lektura i niewątpliwie najgorsza książka jaką przeczytałam w 2012 roku. Radzę trzymać się z daleka i od „Domu” i od autorów.

Moja ocena: 0.5

Lisa Gardner „Klub Ocalonych”

Lisa Gardner, Klub Ocalonych, Amber, Warszawa 2003, 350 s.

Trzy kobiety cudem ocalały z brutalnego napadu. Napastnik poniósł karę. Ale nagle koszmar zaczyna się na nowo. Ktoś chce dokończyć swoje dzieło i mieć pewność, że tym razem nie będzie ocalonych.

Lisę Gardner lubię za to, że się szybko uczy. Dość szybko musiała zrozumieć, że sceny romansowo-erotyczne to nie jej działka, bo w „Klubie Ocalonych” jest ich już mniej. Gardner skupia się na intrydze i istotnych problemach. Pisze o gwałcie, pedofilii i strachu przed brakiem akceptacji. Utożsamia się ze swoimi bohaterkami, współczuje im i zagrzewa do walki, pragnie by ofiary uniosły wysoko głowy i mogły zacząć żyć dalej. A wszystko to jest tłem dla zawiłej intrygi i szybkiej akcji.

Polecam.

Moja ocena: 4

Lisa Gardner „Druga córka”

Lisa Gardner, Druga córka, Amber, Warszawa 2000, 256 s.

Teksas. Seryjny morderca ginie na krześle elektrycznym, zabierając do grobu imię i miejsce pobytu swojego jedynego dziecka.
Boston. Porzucona w szpitalu dziewczynka zostaje adoptowana przez bogate małżeństwo.
Dwadzieścia lat później. Melanie Stokes prowadzi spokojne życie w swojej przybranej rodzinie. Aż do dnia, kiedy przychodzi anonim ze słowami: "Dostaniesz to, na co zasługujesz".

Debiutu Lisy Gardner nie czytałam. Za to miałam wątpliwą przyjemność przeczytać jej drugą książkę. Po niemalże doskonałym „Sąsiedzie” jak ja się rozczarowałam „Drugą córką”!

Cała intryga chwilami jest rozdęta do granic nieprawdopodobieństwa. Do tego nudne i zupełnie niepotrzebne sceny seksu, które może w romansie byłyby do strawienia, ale w thrillerze? Po co to? Żeby zadowolić wszystkich? Bo zasada: trochę zbrodni, trochę seksu, trochę polityki i bestseller gotowy? W książce Gardner brakuje tylko polityki na wielką skalę; zamiast tego pisze o przepychankach personalnych w mikrokosmosie bostońskiej śmietanki medycznej. Do tego niepokorna, zbuntowana, obowiązkowo piękna i kochliwa główna bohaterka i amant o tajemniczej przeszłości. Po co czytać, skoro można od razu womitować?

Zaletą jest to, że „Drugą córkę” szybko się czyta. Ale na kolana nie powala. Chyba że w celu wygodniejszego womitowania!

Moja ocena: 1.5

Nicolas d’Estienne d’Orves „Sieroty zła”

Nicolas d’Estienne d’Orves, Sieroty zła, W.A.B., Warszawa 2009, 586 s.

Niemcy, rok 1995. Pewnego majowego dnia czterech mężczyzn popełnia samobójstwo. Wszyscy mają odcięte prawe dłonie, a na plecach tatuaże z numerami i napisami „SS”. Takie samo znamię miała kobieta, której nadpalone zwłoki znaleziono osiem lat wcześniej we Francji. W pamiętniku napisała, że jej ojciec nazista spłodził z różnymi kobietami pięcioro dzieci. Miały być one modelowymi przedstawicielami najwyższej rasy. Tymczasem przesyłka z odciętymi dłońmi trafia do Norwega Vidkuna Vennera, który jednocześnie dowiaduje się, że został adoptowany przez swojego ojca. Badająca tę sprawę dziennikarka Anaïs odkrywa prawdziwą tożsamość Vennera…

W Sierotach zła Nicolas d’Estienne d’Orves po mistrzowsku rozwija inteligentnie sensacyjną intrygę z gatunku historical fiction. Brawurowo splata różnorodne wątki, prowadząc je do zaskakującego finału.

Tak się zastanawiam, jak często w domu pana Nicolasa d’Estienne d’Orves mówiło się o drugiej wojnie światowej i o dość dwuznacznej postawie Francji? Bo mówiło się na pewno, skoro jego stryjecznym dziadkiem był Honoré d’Estienne d’Orves jeden z założycieli francuskiego Ruchu Oporu. Poza tym znajomość faktów (przynajmniej z francuskiej perspektywy) i przygotowanie do tematu wojennego daje się zauważyć u autora „Sierot zła” już od pierwszych stron. To tak na marginesie.

Po boleśnie prawdziwym prologu, d’Estienne d’Orves podsuwa czytelnikom dość dziwną hipotezę wyjściową. Nie zmienia to faktu, że powieść czyta się szybko, bo napisana jest składnie i logicznie. A co najważniejsze – wciąga! W większości książek sensacyjnych czy też thrillerów z logiką bywa ciężko. Tymczasem mimo pewnej kuriozalności i niemalże apokaliptycznej wizji wieńczącej powieść, wszystko do siebie pasuje i układa się w zgrabną całość.

D’Estienne d’Orves przypomina najmniej chlubne fakty tak w dziejach Niemiec, jak i na przykład Watykanu. Holocaust, obozy koncentracyjne, obojętność (a później dziwnie pojęta pomoc) Stolicy Piotrowej – wszystko to jest niby znane, powtarzane tyle razy, a jednak Francuz nie popada w rutynę, nie stara się bezmyślnie powtarzać tego, co już wiemy. Pisze z werwą i takim uczuciem, jakby odkrywał nazizm na nowo przed czytelnikiem. A że puścił przy tym wodze fantazji? Niech mu wyjdzie na zdrowie, bo stworzył przy tym przerażającą wizję, która idealnie wpasowałaby się w spiskową teorię dziejów. Tyle że tym razem spiskowcami nie byliby Żydzi lecz spadkobiercy Guntrama Pflauma i Maxa Sollmanna.

Sceptykom przypominam, że historical fiction rządzi się swymi prawami i skoro Quentin Tarantino mógł zmasakrować oficjeli III Rzeszy z Hitlerem na czele w swoich „Bękartach wojny”, to dlaczego d’Estienne d’Orves nie miał przedstawić swojej wersji związanej z Lebensborn? Więcej nie powiem nic. Bo przecież cała radość w odkrywaniu intrygi osobiście. Zatem zapraszam do lektury.

Moja ocena: 4.5